Motherland
Wip

Στο πρόσφατο και εν εξελίξει προσωπικό μου project με τίτλο "Motherland", επιχειρώ να παρουσιάσω προσωπικές εμπειρίες από την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, απόψεις και ερωτήματα που με βασανίζουν. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, καθώς η οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ελλάδα εντάθηκε, δημοφιλείς πλατφόρμες ενημέρωσης μάς βομβαρδίζουν καθημερινά με εικόνες αναταραχής, απόγνωσης και απελπισίας. Μερικές από αυτές τις εικόνες είναι ιδιαίτερα σκληρές για κάποιον σαν εμένα, που έζησε την μισή του ζωή στην Αθήνα και την αναπολεί με νοσταλγία και αγάπη. Ωστόσο αυτές οι εικόνες με προκαλούν ως άτομο που μοιράζεται το ίδιο πολιτισμικό υπόβαθρο με τους απεικονιζόμενους σε αυτές και, κυρίως, ως φωτογράφο. Αυτή είναι η σημερινή Ελλάδα; Η Αθήνα που ήταν κάποτε το κέντρο της δημοκρατίας, του πολιτισμού και των τεχνών, τώρα αναγκάζει ηλικιωμένους να στέκονται στην ουρά για ένα πρόχειρο γεύμα; Μήπως οι εικόνες που προβάλλονται στα μέσα ενημέρωσης -παρά τη δύναμή τους- παρουσιάζουν ένα μόνο μέρος της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας; Πιστεύω πως ναι, και αυτός είναι ο κύριος λόγος που ενισχύει την απόφασή μου να παρουσιάσω και την άλλη όψη του νομίσματος, αποφεύγοντας προφανείς και επαναλαμβανόμενες εικόνες που επικεντρώνονται σε καταστροφολογικές καταστάσεις. Στόχος μου είναι να απεικονίσω την τρέχουσα κοινωνική κατάσταση εστιάζοντας στην ελπίδα, το χιούμορ, την περηφάνεια και την αξιοπρέπεια που χαρακτηρίζουν τους Έλληνες. Ο τρόπος που έχω επιλέξει να πετύχω κάτι τέτοιο, είναι να αφήσω τον εαυτό μου να βυθιστεί σε μια κοινωνία που κάποτε ήταν μέρος της. Άλλωστε, η βιωματική και αντι-κατασκευαστική προσέγγιση των θεμάτων μου είναι, σε γενικές γραμμές, αυτή που προτιμώ. Ξαναπερπατώντας στους δρόμους που θυμάμαι από τα νεανικά μου χρόνια, νιώθω άλλοτε οικειότητα και άλλοτε αποξένωση. Δεν μπορώ όμως να μη δω την προσπάθεια των ανθρώπων να επιβιώσουν απέναντι σε ένα διεφθαρμένο σύστημα κρατώντας το κεφάλι ψηλά και είναι μάταιο να υπονομεύεται αυτή τους η προσπάθεια μέσα από μία εικονογραφία που εξυπηρετεί συγκεκριμένες ανάγκες και συμφέροντα.

Το οπτικό ταξίδι που ξεκίνησα με το "Motherland" έχει σκοπό να παρακολουθήσει όλο το χρονικό της διαδικασίας εξόδου της Ελλάδας από την κρίση, όσο κι αν κρατήσει αυτό. Κάθε project μου είναι προσωπικό, αλλά το συγκεκριμένο είναι πιο προσωπικό από όλα. Συνδέομαι μαζί του συναισθηματικά, καθώς η Ελλάδα αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό μέρος της ταυτότητάς μου. Κάποιοι μπορεί να το περιγράψουν ως μεροληπτικό- ίσως και εν μέρει να είναι- αλλά, όπως και πολλοί από τους Έλληνες συνεργάτες μου, δεν μπορώ να σταματήσω να ψάχνω την ταυτότητά μου και ένα σκοπό στις πλαγιές της Πενσυλβάνια. Ίσως πάλι να αναζητώ κι ένα λόγο για να επιστρέψω στην Ελλάδα το Δεκέμβριο...