"I took a deep breath and listened to the old brag o my heart. I am, I am, I am." This phrase from the Bell jar describes in the best way the essence of the series diaphaneity: a collection of self portraits, a sequence of ordinary, boring, maybe vulnerable, true moments. Thus this particular project is an ongoing one.

"Πήρα μια βαθιά ανάσα κι αφουγκράστηκα τον παλιό κομπασμό της καρδιάς μου. Υπάρχω, υπάρχω, υπάρχω." Αυτή η φράση από τον Γυάλινο Κώδωνα, περιγράφει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ουσία των φωτογραφιών της σειράς diaphaneity: μια σειρά από αυτοπορταίτα, μια αλληλουχία καθημερινών, βαρετών, ίσως εύθραυστων, αληθινών στιγμών. Με αυτή την έννοια, το παρόν φωτογραφικό πρότζεκτ είναι διαρκώς υπό εξέλιξη.