Μία από τις εγγενείς αδυναμίες της ανθρώπινης γλώσσας είναι η εννοιολογική διπολικότητα. Το άσπρο αποκτά βάρος λόγω του μαύρου, το μαύρο λόγω του άσπρου. Το ένα βοηθά στη διάκριση του άλλου, και ταυτοχρόνως του δίνει δύναμη. Ίσως η γλώσσα της εικόνας, ως μία άλλη εκφραστική δυνατότητα, να μπορεί να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε αυτή τη διπολικότητα. Γιατί η ζωή πρέπει να είναι το αντίθετο του θανάτου; Μήπως χρειαζόμαστε μία νέα έννοια, που να αποδίδει και τα δύο ταυτόχρονα; Κάτι σαν "θανατοζωή" ας πούμε, ή "ζωοθάνατος", αλλά χωρίς το ένα να προηγείται του άλλου. Βραδιά Πρωτοχρονιάς, λίγο πριν την έλευση του νέου χρόνου. Ίσως να είναι θέμα αντίληψης των εννοιών: αναρωτιέμαι η γάτα της φωτογραφίας πώς αντιλαμβάνεται αυτές τις δύο έννοιες.