Κάθε νεογέννητο και μελλοθάνατος. Αλήθεια, το είχες σκεφτεί ποτέ αυτό; Κινούμενος από αυτή τη σκέψη, σκέφτηκα να φωτογραφίσω μία γέννα μέσα σε ένα νεκροταφείο, αλλά αυτό έτσι κι αλλιώς δεν θα ήταν εφικτό διότι παρατήρησα ότι υπάρχουν μεν πολλά χωριά, μα πάρα πολλά, χωρίς μαιευτήριο αλλά χωρίς νεκροταφείο ούτε ένα.

Ούτε αυτό το σκέφτηκες ποτέ; Δεν είσαι η εξαίρεση, μην ανησυχείς, είσαι ο κανόνας. Ως φωτογράφος στο κυνήγι της φωτογραφικής στιγμής - της στιγμής που στηρίζεται βεβαίως στην εξαίρεση και όχι στον κανόνα - ομολογώ ειλικρινά ότι δεν είχα καμία πρόθεση να κάνω τη φωτογραφία αυτή. Δεν θέλω να γίνω σκληρός με κανέναν, και ουδέποτε είχα πρόθεση να παίξω με τον φόβο του θανάτου (και παρότι βεβαίως θα είχα δικαίωμα να ισχυριστώ ότι δεν φέρω ευθύνη περί αυτού). Λοιπόν τη φωτογραφία την δημιούργησε η Μαρία, όχι εγώ. Εντελώς αναπάντεχα, χωρίς κανείς να της υποδείξει τίποτε, έκανε αυτό που έκανε και ο φωτογραφικός φακός απλώς ήταν εκεί. Εκ των υστέρων η φωτογραφία της Μαρίας μού θύμισε ότι το αντίδοτο κάθε φόβου είναι η κατανόηση. Όμως η κατανόηση με τη σειρά της στηρίζεται στη σκέψη. Σκέψου λοιπόν και συ, και εάν κάτι δεν σού αρέσει τα παράπονά σου στο δήμαρχο, και ο δήμαρχος είναι βεβαίως η ίδια η ζωή. Πάντως όσο κι αν έψαξα στα βιβλία φωτογραφίας, την "εξαιρετική φωτογραφία" ως είδος φωτογραφίας δεν την βρήκα. Ούτε και την "κανονική φωτογραφία" βρήκα, για να πω την πάσα αλήθεια.