Πορτραίτο ενός μελλοθανάτου...

Η μοίρα της ήταν προδιαγεγραμμένη. Δεν υπήρχε τρόπος να την ελευθερώσει κανείς, απλώς διότι ήταν αδύνατο να την πλησιάσει χωρίς να συλληφθεί ακαριαία από ένα ζευγάρι κοφτερά σαγόνια. Κατά λάθος είχε πιαστεί στη θηλιά που ο γείτονας έβαλε στον φράκτη του για τους ασβούς που χαλάνε τον κήπο. Τού ζήτησα αντί για εκείνη μια τελευταία επιθυμία, μία μικρή παράταση, ώστε να προσπαθήσω να βγάλω μία φωτογραφία. Αυτή, περιέργως με άφησε να την πλησιάσω. Ο δήμιος ήταν βιαστικός. "Έλα, πήρες τη φωτογραφία; Άντε να τη βγάλω κι εγώ τώρα μια φωτογραφία", πρόσθεσε με νόημα κραδαίνοντας το φτυάρι και αναρωτώμενος για το πόσες κότες του έφαγε, της προσέφερε πάραυτα τον ακάνθινο στέφανο του μαρτυρίου.