Δεν είχα φανταστεί ότι ποτέ θα τολμήσω κάτι ανάλογο. Μού είχαν προτείνει να συμμετέχω στην αποστολή ήδη πριν το ταξίδι, αλλά για πρακτικούς λόγους δεν μπορούσα να απουσιάσω. Όταν επέστρεψαν με το καλό, και κατά το σχετικό παρεΐστικο γλέντι για την άρτια οργάνωση και επιτυχία του ταξιδιού, μού έχωσαν στην τσέπη έναν σκληρό δίσκο με όλο το ψηφιακό υλικό του ταξιδιού, δίνοντάς μου την σαφή και αναντίρρητη διαταγή: "θα φτιάξεις κάτι".

Δεν θα φανταζόμουνα ποτέ ότι θα έκανα ντοκυμαντέρ με υλικό το οποίο δεν δημιούργησα εγώ, αλλά άλλοι. Για δύο λόγους το έκανα. Πρώτο, γιατί έχοντας ο ίδιος ταξιδέψει σε ανάλογα μέρη και με ανάλογο τρόπο, γνώριζα τι περίπου έζησαν οι ταξιδιώτες. Και δεύτερο, γιατί ήταν μία πρόκληση, να εφαρμόσω στην πράξη την δημιουργική αρχή του editing: η τελική μορφοποίηση μίας καλλιτεχνικής δουλειάς αποτελεί μία αυτόνομη δημιουργική διαδικασία η οποία οφείλει να λειτουργεί σε συνάρτηση και συνάφεια με το πρωτογενές υλικό. Το πρώτο καθήκον μετά τη σύνθεση ήταν η έγκριση των ταξιδιωτών - μετά από αυτήν, θα ήταν επιτρεπτή η δημοσίευση.

Δεν θα το κρύψω ότι το ερώτημα μέσα μου παραμένει, και καραδοκεί: το αξίωμα "η κάμερα δεν ψεύδεται", ισχύει ή όχι; Από τη στιγμή που το ερώτημα με κινεί δημιουργικά, αρκούμαι να προσπαθώ να δημιουργώ, κι ας μην βρίσκω απαντήσεις.