Πριν λίγες ημέρες συναντήθηκα με τον ξάδερφό μου τον Δημήτρη. Πάντα χαίρομαι όταν τον βλέπω τον μικρό. Η χαρά μου μεγάλωσε όμως όταν πρόσεξα πως κρατούσε μια παλιά, γρατσουνισμένη κάμερα στο χέρι. Του την είχε χαρίσει η αδερφή μου κι εκείνος επιδόθηκε σε ατελείωτες λήψεις. Φαίνεται πως το μικρόβιο πέρασε και σ' αυτόν. Όμως παρατηρώντας καλύτερα, αυτή η κάμερα δεν μου ήταν άγνωστη. Ήταν εκείνη η παλιά Oly 330 με τον παράξενο κάθετο καθρέφτη, που κάποτε ταξίδευα μαζί της. Ήταν η περίοδος 2010-2011 όπου μέσα σε λιγότερο από 6 μήνες πραγματοποίησα τρία ταξίδια, τα οποία εξ αρχής είχα συνδέσει στο μυαλό μου σαν μια συνέχεια, αφού αποτελούσαν προορισμούς που -όπως πίστευα- θα έβρισκα αυτό που έψαχνα. Βέβαια δεν ήταν και τόσο ξεκάθαρο το τι ακριβώς ήθελα να βρω αλλά λίγο η διάθεση για ταξίδι, λίγο οι επιρροές, λίγο η περίοδος πειραματισμών που βίωνα τότε με οδήγησε να επιλέξω να κινηθώ στο τρίγωνο Λευκωσία, Κάιρο, Σινά. Κατά την προετοιμασία του ταξιδιού και αναζητώντας τα κατάλληλα εργαλεία που -σύμφωνα με τις τότε αντιλήψεις μου- θα με εξυπηρετούσαν κατά το καλύτερο δυνατό, είχα καταλήξει στην συγκεκριμένη Oly, η οποία δεν ήταν καν δική μου αλλά της αδερφής μου. Της είχα μάλιστα προσαρμόσει και έναν nikkor 2,8-20 mm, ο οποίος όπως ήταν λογικό είχε ματασχηματιστεί σε έναν θαυμάσιο 40ρη χειροκίνητης εστίασης. Θυμάμαι πως από την πρώτη επαφή με το συγκεκριμένο καρέ, μια αίσθηση οικειότητας και εμπιστοσύνης γεννήθηκε μεταξύ μας. Έτσι, με αυτό το ανομοιογενές σύστημα και με πολλές προσδοκίες, ξεκίνησα για τους προορισμούς μου. Σήμερα, 5 χρόνια μετά, κοιτάζοντας αυτές τις εικόνες βιώνω ανάμικτα συναισθήματα, από αναμνήσεις που αφορούν τις εμπειρίες που αποκόμησα, μέχρι συναισθήματα παρηγοριάς, αγαλίασης και αποδοχής για αντιλήψεις και πράγματα που έκανα τότε, τα οποία αν συνεχίζουν να μου προκαλούν το ενδιαφέρον είναι γιατί κάποια στιγμή αποφάσισα να τα αλλάξω.