Konstantinos Gdontakis - Blog

Δέκα εικόνες από το ιστορικό μνημείο της Αγίας Σοφίας.

Τα τελευταία πέντε χρόνια, την περίοδο των Χριστουγέννων, άνθρωποι, καρτούν και ζώα μαζεύονται, ντύνονται Άγιοι Βασίληδες και βγαίνουν στους δρόμους των Χανίων. Στόχος τους είναι να ευαισθητοποιήσουν το κοινό και να συγκεντρώσουν χρήματα για τις ευπαθείς ομάδες της πόλης. Με όπλο τους το χιούμορ και σατιρική διάθεση, διασκεδάζουν ενώ παράλληλα παράγουν έργο, υποκαθιστώντας σε πολλές περιπτώσεις τους έχοντες ανάλογες αρμοδιότητες. Αν και το σκηνικό που στήνεται στα Χανιά αυτές τις ημέρες θα χαρακτηριζόταν εύκολα σουρεαλιστικό, δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε ότι ταιριάζει απόλυτα με την πρόσφατη ελληνική πραγματικότητα.

Δημοτικό Σχολείο Χρυσοπηγής. Χώρος στέγασης όχι μόνο των εκλογικών τμημάτων του διαμερίσματος Νεροκούρου Χανίων, αλλά και της προσμονής για το αποτέλεσμα, της ελπίδας για αλλαγή προς το καλύτερο, της μεταδοτικής αισιοδοξίας όλων όσων εργαστήκαμε εκεί στις 25 Γενάρη.

In Cuba I could see a dark side along with the bright one, not apparently seen as an attraction in the tourism industry. But things change. What the future will be, nobody knows.

Εκείνο που ανακάλυψα στην Κούβα είναι η σκοτεινή πλευρά της χώρας, που συνυπάρχει με τη φωτεινή, παρότι μόνο η φωτεινή πλευρά "πουλιέται" ως τουριστική ατραξιόν. Εκείνο που βίωσα και θαύμασα από την άλλη, είναι η προσαρμοστικότητα του κουβανέζικου λαού και η δύναμή του να μετασχηματίζει τα κακώς κείμενα προς όφελος της καθημερινότητάς του. Τα πράγματα στην Κούβα έχουν αρχίσει να αλλάζουν με γοργό ρυθμό, αλλά τα ερωτήματα για το τι θα φέρει αυτή η αλλαγή είναι πολλά.

In 2012 I had my first photo trip. Influenced mainly by Magnum photographers, I thought I would get some vibrant shots. I had no idea how the human brain uses inherent background to analyse and allocate new stimuli. Travelling in a foreign country, we have already shaped it in our mind, based on what we have heard, read and seen in others' photos. If we aim at shooting rather than living, we trap ourselves at reproducing pictures with common forms. Soon after arriving in Cambodia, I felt overwhelmed by images hard to handle. I was looking for featured images as a typical westerner. When I was back, I realized that almost all of the pictures made seemed to not reflect my new experiences. I realized that I had to review my response with the subject, and redefine my perspectives.

To 2012 έκανα το πρώτο μου φωτογραφικό ταξίδι. Επηρεασμένος από φωτογράφους κυρίως του Μagnum, νόμιζα ότι θα γυρίσω με "δυνατές' φωτογραφίες, αντάξιες του θέματος. Δεν είχα ιδέα για το πώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος αξιοποιεί τις πληροφορίες που διαθέτει για να αντιληφθεί και να κατανείμει νέα οπτικά ερεθίσματα. Όταν κάποιος ταξιδεύει σε μια συγκεκριμένη χώρα, έχει δημιουργήσει μια εικόνα στο μυαλό του για αυτή με βάση όσα έχει ακούσει, διαβάσει ή δει σε φωτογραφίες. Αν κύριος στόχος του είναι να φωτογραφήσει και όχι να ζήσει το ταξίδι, παγιδεύεται στο να αναπαράγει όσα ήδη γνωρίζει. Φθάνοντας στην Καμπότζη, κατακλίστηκα από ερεθίσματα που δεν μπορούσα να διαχειριστώ. Έπαθα το λεγόμενο πολιτισμικό σοκ. Ήθελα να φωτογραφήσω τα πάντα και στην ουσία δεν φωτογράφησα τίποτα. Έψαχνα να βρω στερεοτυπικές εικόνες από το "βάθρο" του δυτικού και δεν το αντιλαμβανόμουν. Παντού ζητιάνοι ακρωτηριασμένοι από χειροβομβίδες των ερυθρών Χμέρ, παιδάκια πεινασμένα και γενικά μια απίστευτη κατάσταση. Επιστρέφοντας, συνειδητοποίησα ότι σχεδόν όλες οι φωτογραφίες που είχα τραβήξει, δεν έδειχναν κάτι διαφορετικό από αυτό που ήδη είχα στο μυαλό μου πριν πάω εκεί και, σίγουρα, δεν απεικόνιζαν τα βιώματά μου. Κατάλαβα ότι έπρεπε να ξεκαθαρίσω μέσα μου τη σχέση θέματος και φωτογράφου, αλλά και να επαναπροσδιορίσω την οπτική γωνία που έβλεπα τα πράγματα. Συνολική αλλαγή δηλαδή, μέχρι νεοτέρας αμφισβήτησης...

cambodia1 cambodia2 cambodia3 cambodia4