Wasted time is for me valuable time, time I spend with friends in a hidden corner of Crete, the moments I treasure and cherish. In a caravan we talk, laugh, ponder the meaning of life, under the bright night sky in the tranquility of darkness which we have befriended. And it’s there, only there, that the time stops, present and past unite to shape the future that is still to come. Time loses its significance, even ceases to matter for me. I can only feel a gap; the gap that fuels my existence and shapes my decisions about life that swipes away in a blink of an eye. I am straggling to capture this feeling that cannot be seized nor apprehended, the thought that does not really exist.

Κενός χρόνος για μένα ή χρόνος μη παραγωγικός άρα άχρηστος για τον δυτικό τρόπο σκέψης, είναι ο χρόνος που περνώ με κοντινούς μου ανθρώπους κοντά στη φύση, αφήνοντας τους ρυθμούς της καθημερινότητας πίσω. Όποτε καταφέρνω να βρω αυτό το πολύτιμο είδος χρόνου, αποσύρομαι με φίλους σε μια γωνιά της Κρήτης σε ένα τροχόσπιτο. Εκεί ο χρόνος ταυτίζεται με τον επιθετικό προσδιορισμό "κενός", και στην ουσία χάνει την υπόστασή του, παύει να υπάρχει. Μέσα στον κενό αυτό χρόνο, συμπυκνώνεται η ζωή που ζω πραγματικά, σε σχέση με τη ζωή που περνά δίπλα μου τρέχοντας.