Πάντα με γοήτευε η ιδέα να έχω ένα προσωπικό ημερολόγιο. Το ημερολόγιο σου δίνει την δυνατότητα να καταγράψεις και να διατηρήσεις κάποια γεγονότα, με απώτερο στόχο να μπορέσεις κάποτε να ανατρέξεις πίσω στο παρελθόν και να αναβιώσεις τα σημαντικότερα απ’ αυτά. Σε δεύτερο επίπεδο, σού επιτρέπει να εκφράσεις τις σκέψεις σου απαλλαγμένος από την ποσότητα και το ύφος της γραφής. Η διαδικασία αυτή, όσο εύκολη και απλοϊκή φαίνεται, τόσο πολύπλοκη είναι. Καταρχάς, θα πρέπει να συμβαίνουν γεγονότα τα οποία αξίζει να καταγραφούν. Ύστερα, θα πρέπει να υπάρχει η κατάλληλη πειθαρχία, και τέλος να γίνεται σωστή αξιολόγηση των γεγονότων αυτών. Κάνεις δεν θα ΄θελε να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα ανόητο παρελθόν. Κάνεις δεν θα ΄θελε να ξαναθυμηθεί πράγματα που τον βασάνισαν όσο τα ζούσε. Αντιθέτως, αυτό που αναζητάμε από την επαφή μας με το παρελθόν είναι μια γλυκιά, νοσταλγική ανάμνηση που θα μας κάνει να ξεχάσουμε τα προβλήματα του παρόντος. Αν τα παραπάνω είναι ξεκάθαρα, τότε η γραφή ενός ημερολογίου πηγάζει αβίαστα.

Το ημερολόγιο είναι συνήθως ένα μικρό τετραδιάκι που μπορείς να το έχεις παντού και πάντα μαζί σου. Επίσης, το να γράφεις λίγες σειρές την ημέρα δεν είναι ούτε δύσκολο, ούτε ιδιαίτερα χρονοβόρο. Ωστόσο δεν κατάφερα να τηρήσω ένα τέτοιο μέχρι τώρα. Αισθάνομαι ότι διατηρώ το προσωπικό μου ημερολόγιο με τη φωτογραφία. Η μόνη διαφορά είναι, ότι το συγκεκριμένο ημερολόγιο δεν είναι αυστηρά προσωπικό. Υπάρχουν φορές που αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ τις εμπειρίες μου με όλους. Όπως στον γραπτό λόγο, έτσι και στη φωτογραφία προτιμώ την απλή και κατανοητή γλώσσα, απαλλαγμένη από κάθε είδους φιλολογικό και ψευτο-ποιητικό εντυπωσιασμό άνευ περιεχόμενου. Στο φωτογραφικό ημερολόγιό μου δεν καταγράφω δραματικές καταστάσεις, ούτε και θέλω να εντυπωσιάσω με τον τρόπο της γραφής. Ποιο το νόημα, αφού ξέρω καλά ποιος είμαι. Το μόνο που με ενδιαφέρει, είναι να φωτογραφήσω αυτά που μου γεννούν θαυμασμό ή απορίες για τη φύση των πραγμάτων.