Μεσάνυχτα 23 προς 24 Δεκέμβρη. Μόλις το ρολόι σήμανε 00:01 ο αρχηγός της φωτιάς έδωσε την εντολή. Οι αναμμένες δάδες άγγιξαν το μουσκεμένο με πετρέλαιο άχυρο και, αμέσως μετά, η φωτιά επεκτάθηκε στον τεράστιο σωρό με τα ξύλα και τις σμρέκες. Ο κόσμος παρατηρούσε το γεγονός με θρησκευτική ευλάβεια. Όταν επιβεβαίωσαν ότι η φωτιά άναψε για τα καλά, όλο το πλήθος ξέσπασε σε ζητωκραυγές. Ταυτόχρονα ακούστηκαν και οι πρώτες μελωδίες από «τα χάλκινα». Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το γλέντι θα κρατούσε μέχρι το πρωί. Άφθονο κρασί, φασολάδα και αυθεντικές πιπεριές Φλωρίνης, σε συνδυασμό με χορό και τραγούδι.

dromeno11

Καθόμουν σε μια γωνία, και παρατηρώντας το σκηνικό αναρωτήθηκα το εξής: Όταν ο πρωτόγονος άνθρωπος ανακάλυψε την φωτιά, σίγουρα δε μπορούσε να φανταστεί αυτή τη δυνατότητα χρήσης της. Το ίδιο συνέβη και με τον Αριστοτέλη. Όταν περιέγραφε την camera obscura, δεν φανταζόταν ότι κάποιος κύριος ονόματι Nicephore Nieps θα κατάφερνε να δημιουργήσει ένα μηχάνημα το οποίο θα είναι ικανό να παράγει φωτογραφίες, και σίγουρα, ούτε ο Nieps μπορούσε να φανταστεί, ότι σήμερα σε μια άκρη της Ελλάδας θα υπήρχε ένας φωτογράφος που θα περίμενε το άναμμα μιας φωτιάς, για να ξεκινήσει να φωτογραφίζει, χρησιμοποιώντας μάλιστα μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Ο συνειρμός συνεχίστηκε αυτόματα: Γιατί κρατώ σήμερα την φωτογραφική μου μηχανή; Το ότι είμαι ο μόνος που δεν καταγράφει το γεγονός με κινητό τηλέφωνο με κάνει να ξεχωρίζω από το σύνολο; Αν ναι, με ποιο τρόπο ξεχωρίζω; Γίνομαι ιδιαίτερος ή γίνομαι γραφικός; Γιατί δεν με ενδιαφέρει να αποθανατίσω το σκηνικό με την λογική της αναμνηστικής φωτογραφίας; Και εν τέλει, αν εγώ σκέφτομαι αυτά τι να σκέφτονταν άραγε οι υπόλοιποι γύρω μου; Πως βιώνουν το γεγονός;

Άφησα αυτές τις σκέψεις για αργότερα. Έπρεπε να φωτογραφίσω. Δεν ήξερα τι, ούτε ήξερα πώς. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι έπρεπε να συλλάβω την ουσία του γεγονότος. Έτσι λένε οι μεγάλοι δάσκαλοι. Ποια είναι όμως αυτή η ουσία; Τότε επανέφερα στην επιφάνεια την τελευταία σκέψη μου: Πως βιώνουν οι υπόλοιποι συμπολίτες μου αυτό το τόσο σπουδαίο γεγονός, σήμα κατατεθέν της ζωής του κάθε Φλωρινιώτη; Ξεκίνησα να φωτογραφίζω με τη σκέψη αυτή. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρω την απάντηση. Όταν αισθάνθηκα ότι πλησιάζω γεννήθηκε μια νέα απορία: Γιατί με ενδιαφέρει τόσο πολύ να απεικονίσω τις «φωτιές»; Ίσως επειδή γεννήθηκα μεσάνυχτα 23 προς 24 Δεκέμβρη…