Μεσάνυχτα 23 προς 24 Δεκεμβρίου

Μεσάνυχτα 23 προς 24 Δεκέμβρη. Μόλις το ρολόι σήμανε 00:01 ο αρχηγός της φωτιάς έδωσε την εντολή. Οι αναμμένες δάδες άγγιξαν το μουσκεμένο με πετρέλαιο άχυρο και, αμέσως μετά, η φωτιά επεκτάθηκε στον τεράστιο σωρό με τα ξύλα και τις σμρέκες. Ο κόσμος παρατηρούσε το γεγονός με θρησκευτική ευλάβεια. Όταν επιβεβαίωσαν ότι η φωτιά άναψε για τα καλά, όλο το πλήθος ξέσπασε σε ζητωκραυγές. Ταυτόχρονα ακούστηκαν και οι πρώτες μελωδίες από «τα χάλκινα». Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το γλέντι θα κρατούσε μέχρι το πρωί. Άφθονο κρασί, φασολάδα και αυθεντικές πιπεριές Φλωρίνης, σε συνδυασμό με χορό και τραγούδι.

dromeno11

Καθόμουν σε μια γωνία, και παρατηρώντας το σκηνικό αναρωτήθηκα το εξής: Όταν ο πρωτόγονος άνθρωπος ανακάλυψε την φωτιά, σίγουρα δε μπορούσε να φανταστεί αυτή τη δυνατότητα χρήσης της. Το ίδιο συνέβη και με τον Αριστοτέλη. Όταν περιέγραφε την camera obscura, δεν φανταζόταν ότι κάποιος κύριος ονόματι Nicephore Nieps θα κατάφερνε να δημιουργήσει ένα μηχάνημα το οποίο θα είναι ικανό να παράγει φωτογραφίες, και σίγουρα, ούτε ο Nieps μπορούσε να φανταστεί, ότι σήμερα σε μια άκρη της Ελλάδας θα υπήρχε ένας φωτογράφος που θα περίμενε το άναμμα μιας φωτιάς, για να ξεκινήσει να φωτογραφίζει, χρησιμοποιώντας μάλιστα μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Ο συνειρμός συνεχίστηκε αυτόματα: Γιατί κρατώ σήμερα την φωτογραφική μου μηχανή; Το ότι είμαι ο μόνος που δεν καταγράφει το γεγονός με κινητό τηλέφωνο με κάνει να ξεχωρίζω από το σύνολο; Αν ναι, με ποιο τρόπο ξεχωρίζω; Γίνομαι ιδιαίτερος ή γίνομαι γραφικός; Γιατί δεν με ενδιαφέρει να αποθανατίσω το σκηνικό με την λογική της αναμνηστικής φωτογραφίας; Και εν τέλει, αν εγώ σκέφτομαι αυτά τι να σκέφτονταν άραγε οι υπόλοιποι γύρω μου; Πως βιώνουν το γεγονός;

Άφησα αυτές τις σκέψεις για αργότερα. Έπρεπε να φωτογραφίσω. Δεν ήξερα τι, ούτε ήξερα πώς. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι έπρεπε να συλλάβω την ουσία του γεγονότος. Έτσι λένε οι μεγάλοι δάσκαλοι. Ποια είναι όμως αυτή η ουσία; Τότε επανέφερα στην επιφάνεια την τελευταία σκέψη μου: Πως βιώνουν οι υπόλοιποι συμπολίτες μου αυτό το τόσο σπουδαίο γεγονός, σήμα κατατεθέν της ζωής του κάθε Φλωρινιώτη; Ξεκίνησα να φωτογραφίζω με τη σκέψη αυτή. Έπρεπε με κάποιο τρόπο να βρω την απάντηση. Όταν αισθάνθηκα ότι πλησιάζω γεννήθηκε μια νέα απορία: Γιατί με ενδιαφέρει τόσο πολύ να απεικονίσω τις «φωτιές»; Ίσως επειδή γεννήθηκα μεσάνυχτα 23 προς 24 Δεκέμβρη…

London - Amsterdam - Berlin

Το αεροπλάνο προσγειωνόταν στο αεροδρόμιο του Λονδίνου. Επιτέλους ένα όνειρο ζωής γινόταν πραγματικότητα. Δώδεκα διανυκτερεύσεις σε Λονδίνο, Άμστερνταμ και Βερολίνο. Όπως ακριβώς ερμηνεύει και ο Γιάννης Αγγελάκας στο θρυλικό τραγούδι από το αγαπημένο Ελληνικό συγκρότημα των παιδικών μου χρονών. Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2010 και ήταν το πρώτο και μοναδικό, μέχρι στιγμής, ευρωπαϊκό μου ταξίδι. Η φωτογραφία με βοήθησε να ρίξω μια σύντομη, αλλά διεισδυτική θέλω να πιστεύω, ματιά στον πολιτισμό και την κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων που ζουν στις τρεις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Χωρίς αυτή, το ταξίδι μου θα ήταν ένα απλό ταξίδι αναψυχής. Τώρα, ήταν κάτι παραπάνω.

 
 

Points in time

Η ζωή είναι μια σειρά απρόβλεπτων γεγονότων. Η ανθρώπινη μνήμη μπορεί και συγκρατεί μόνο όσα έχουν ιδιαίτερη σημασία. Χρησιμοποιώντας την φαντασία μας, μπορούμε να προσδώσουμε σε κάθε αδιάφορη στιγμή, μια ιδιαίτερη δύναμη. Ακόμα και το πιο τετριμμένο δευτερόλεπτο, μπορεί να αποκτήσει μια διαφορετική υπόσταση και να μετατραπεί σε σημαντικό γεγονός που θα μείνει στην μνήμη μας για πάντα. Η φωτογραφία είναι το μοναδικό μέσο έκφρασης που έχει την δυνατότητα να «παγώνει» συγκεκριμένα σημεία, μέσα στη ροή του χρόνου. Το ζητούμενο από πλευράς φωτογράφου, είναι το κυνήγι αυτών των μοναδικών στιγμών. Μέσα στον ρυθμό της ζωής, προσπαθεί να ξεχωρίσει και να παγιδεύσει γεγονότα που δημιουργούνται και εξαφανίζονται σε κλάσματα δευτερολέπτου.

Η φωτογραφική ενότητα με τίτλο «Points in Time», παρουσιάζει την προσπάθεια μου να αιχμαλωτίσω αυτά τα ιδιαίτερα χρονικά σημεία, τα οποία περιέχουν ένα απειροελάχιστο «κάτι» από την γεύση της ζωής.

 
 

Ένα ημερολόγιο γραμμένο με φως

Πάντα με γοήτευε η ιδέα να έχω ένα προσωπικό ημερολόγιο. Το ημερολόγιο σου δίνει την δυνατότητα να καταγράψεις και να διατηρήσεις κάποια γεγονότα, με απώτερο στόχο να μπορέσεις κάποτε να ανατρέξεις πίσω στο παρελθόν και να αναβιώσεις τα σημαντικότερα απ’ αυτά. Σε δεύτερο επίπεδο, σού επιτρέπει να εκφράσεις τις σκέψεις σου απαλλαγμένος από την ποσότητα και το ύφος της γραφής. Η διαδικασία αυτή, όσο εύκολη και απλοϊκή φαίνεται, τόσο πολύπλοκη είναι. Καταρχάς, θα πρέπει να συμβαίνουν γεγονότα τα οποία αξίζει να καταγραφούν. Ύστερα, θα πρέπει να υπάρχει η κατάλληλη πειθαρχία, και τέλος να γίνεται σωστή αξιολόγηση των γεγονότων αυτών. Κάνεις δεν θα ΄θελε να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα ανόητο παρελθόν. Κάνεις δεν θα ΄θελε να ξαναθυμηθεί πράγματα που τον βασάνισαν όσο τα ζούσε. Αντιθέτως, αυτό που αναζητάμε από την επαφή μας με το παρελθόν είναι μια γλυκιά, νοσταλγική ανάμνηση που θα μας κάνει να ξεχάσουμε τα προβλήματα του παρόντος. Αν τα παραπάνω είναι ξεκάθαρα, τότε η γραφή ενός ημερολογίου πηγάζει αβίαστα.

Το ημερολόγιο είναι συνήθως ένα μικρό τετραδιάκι που μπορείς να το έχεις παντού και πάντα μαζί σου. Επίσης, το να γράφεις λίγες σειρές την ημέρα δεν είναι ούτε δύσκολο, ούτε ιδιαίτερα χρονοβόρο. Ωστόσο δεν κατάφερα να τηρήσω ένα τέτοιο μέχρι τώρα. Αισθάνομαι ότι διατηρώ το προσωπικό μου ημερολόγιο με τη φωτογραφία. Η μόνη διαφορά είναι, ότι το συγκεκριμένο ημερολόγιο δεν είναι αυστηρά προσωπικό. Υπάρχουν φορές που αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ τις εμπειρίες μου με όλους. Όπως στον γραπτό λόγο, έτσι και στη φωτογραφία προτιμώ την απλή και κατανοητή γλώσσα, απαλλαγμένη από κάθε είδους φιλολογικό και ψευτο-ποιητικό εντυπωσιασμό άνευ περιεχόμενου. Στο φωτογραφικό ημερολόγιό μου δεν καταγράφω δραματικές καταστάσεις, ούτε και θέλω να εντυπωσιάσω με τον τρόπο της γραφής. Ποιο το νόημα, αφού ξέρω καλά ποιος είμαι. Το μόνο που με ενδιαφέρει, είναι να φωτογραφήσω αυτά που μου γεννούν θαυμασμό ή απορίες για τη φύση των πραγμάτων.