The last glacial period ended 10,000 years ago. Baltic Sea was created then, because of melting ice. In that area, the oldest of Europe, known as Ancient Europe, the earth bark's tectonic activity was poor for a very long time and let erosion sculpt the land turning it to a valley.

Various species of conifers, who lived in these territories 30 to 100 million years ago, no longer exist. However, their resin, buried in the soil, under conditions of massive pressure and heat, was converted to amber. The ancient Greeks, long before Thales of Miletus studied this fossilized resin naming it Electro, believed that amber was created from the tears of Heliades, daughters of the Sun, grieving over the death of their brother Faethon. But even in the mythologies of different cultures, amber has to do with the tears of a god or a mortal.

If you possibly happen to walk on Baltic's sandy shores, as I did in Lithuania, let your eyes "read" the stories written all over the sand. You might feel like me. Being in a meeting of present with the inconceivably distant past, as your shoes will leave their mark on the fine powder of crushed rock and grains of amber. And if this meeting seems not so exciting for you, use your bare hands to dig a little deeper, and maybe you find a bigger piece of amber, with an insect or animal's hair inside. An animal which walked in the same place with you, long before mankind's appearance.

Λένε πως η τελευταία περίοδος παγετώνων έληξε 10.000 χρόνια πριν. Η Βαλτική δημιουργήθηκε τότε, με το λιώσιμο των πάγων. Στην περιοχή εκείνη, την παλαιότερη της Ευρώπης, γνωστή ως Αρχαιοευρώπη, ο φλοιός δεν παρουσίασε ιδιαίτερη τεκτονική δραστηριότητα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και η διάβρωση μετέτρεψε τη γη σε πεδιάδα. Τα κωνοφόρα που έζησαν στα εδάφη της πριν 30 έως και 100 εκατομμύρια χρόνια δεν υπάρχουν πια. Το ρετσίνι όμως από τις πληγές τους, θαμμένο στο χώμα, με τη βοήθεια της πίεσης και της θερμότητας, μετατράπηκε σε κεχριμπάρι. Οι αρχαίοι Έλληνες, πολύ πριν ο Θαλής ο Μιλήσιος μελετήσει αυτή την απολιθωμένη ρητίνη και την ονομάσει Ήλεκτρο, πίστευαν ότι το κεχριμπάρι δημιουργήθηκε από τα δάκρυα των Ηλιάδων, θυγατέρων του Ήλιου που θρηνούσαν για το θάνατο του αδελφού τους Φαέθωνα. Αλλά και στις μυθολογίες πολλών ακόμη λαών, το κεχριμπάρι έχει να κάνει με τα δάκρυα κάποιου θεού ή θνητού κι ας μην είναι τίποτε άλλο από τα δάκρυα των ίδιων των δέντρων. Αν τύχει και περπατήσετε ποτέ, λοιπόν, στις αμμώδεις ακτές της Βαλτικής, όπως έκανα για παράδειγμα εγώ στη Λιθουανία, αφήστε το βλέμμα σας να κυλιστεί την άμμο και «διαβάστε» αυτά που σας αφηγείται. Ίσως νιώσετε σαν κι εμένα. Παρόντες σε μια συνάντηση του τώρα με το ασύλληπτα μακρινό χθες, καθώς τα παπούτσια σας θα αφήνουν τα ίχνη τους πάνω στη λεπτή σκόνη των θρυμματισμένων πετρωμάτων και τους κόκκους του κεχριμπαριού. Κι αν δεν σας φαίνεται η συνάντηση με την άμμο ή τα «δάκρυα» κάποιων αρχαίων δέντρων τόσο συναρπαστική, μπορείτε να σκάψετε με το χέρι σας λίγο βαθύτερα, μέχρι να βρείτε κάποιο μεγαλύτερο κομμάτι κεχριμπαριού και να δείτε στο εσωτερικό του ένα έντομο ή την τρίχα κάποιου ζώου, που βρέθηκε στο ίδιο μέρος με εσάς, όταν το ανθρώπινο είδος δεν είχε κάνει ακόμη την εμφάνισή του.