This work has to do with how iconic images of refugee crisis, after their recycling through art, are used as narrative devices or motifs. Clothes and life jackets stranded on shores, the sea surface, feet ready to walk endless kilometers, bodies that lie tired or dead, is the imagery delivered in different versions, visual, written, performative. Post-narratives which do not simply transfer the context of the actual events, but they transform it into new ways of meaning. The result is that the migration narrative becomes smoother and it's digestion easier. In several cases, the creators of these new narratives are not only residents of the host countries, but also refugees who in fact impersonate themselves.

Στη Μαρία Τσουβαλά

Παρατηρώ με ενδιαφέρον τη μετεξέλιξη των εικόνων-συμβόλων της προσφυγικής κρίσης, που ανακυκλούμενες μέσω της τέχνης γίνονται αφηγηματικά μοτίβα. Τα ξεβρασμένα στις ακτές ρούχα και σωσίβια, η επιφάνεια της θάλασσας, τα πόδια που περπάτησαν ατέλειωτα χιλιόμετρα, τα σώματα που κείτονται αποκαμωμένα ή νεκρά, σε νέες εκδοχές, εικαστικές, γραπτές, performative. Μετα-αφηγήσεις που δεν μεταφέρουν απλά το περιεχόμενο των πραγματικών γεγονότων, αλλά το μετασχηματίζουν σε μια προσπάθεια να του δώσουν διέξοδο και νόημα. Με τη βοήθειά τους, το μεταναστευτικό αφήγημα εξομαλύνει τις αιχμηρές του γωνίες, ώστε να αφομοιωθεί όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι δημιουργοί των νέων αυτών «θεραπευτικών» αφηγήσεων, δεν είναι μόνο ντόπιοι, αλλά και πρόσφυγες που στην ουσία υποδύονται τον εαυτό τους.