Το 2013, πίστευα ότι η φωτογραφία θα με βοηθούσε να καταλάβω την Πηνελόπη. Ότι συνεχίζοντας να τη φωτογραφίζω, θα κατάφερνα να τη γνωρίσω καλύτερα και να λύσω τις απορίες μου σχετικά με την ομοιότητα των ζωγραφικών πορτρέτων της με εκείνη. Πράγματι, η φωτογραφία επιβεβαίωσε το προαίσθημά μου, αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο. Η Πηνελόπη άρχισε να ασχολείται μαζί της κι αυτό ήταν καταλυτικό. Φωτογραφίζοντας σχεδόν εμμονικά -εκτός από τις αγαπημένες της γάτες- τον εαυτό της, μου έδωσε όχι μόνο τις αποδείξεις που χρειαζόμουν για να επιβεβαιώσω πως όντως τότε τον ζωγράφιζε σε μια εξιδανικευμένη εκδοχή, αλλά και νέες πληροφορίες για την εκδοχή αυτή, που ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Η εκ φύσεως νατουραλιστική απεικόνιση των φωτογραφικών αυτοπορτρέτων της, δεν άφηνε πλέον καμία αμφιβολία. Το πρόσωπο που έδειχναν, ανήκε σε ένα πλάσμα γεμάτο αυτοπεποίθηση, δυναμισμό και έντονη την ανάγκη να επικοινωνήσει με τον θεατή. Σε αντίθεση με το συνεσταλμένο κορίτσι που δεν αισθάνεται άνετα ανάμεσα σε κόσμο, το μυστηριώδες αυτό πλάσμα θέλει να το κοιτούν όλοι. Με τον καιρό, συνειδητοποίησα ότι ο χαρακτήρας αυτός είναι κομμάτι του εαυτού της, ένα alter ego της που για κάποιο λόγο βρίσκεται εγκλωβισμένο και δεν μπορεί να βρει διέξοδο παρά μόνο μέσω της τέχνης. Αφού πέρασε από το γράψιμο και το σχέδιο, η Πηνελόπη νομίζω ότι βρήκε τελικά στη φωτογραφία αυτό που έψαχνε. Το κατάλληλο μέσο για να εκφραστεί, αλλά και να βγάλει πτυχές του εαυτού της στο φως. Η θέση της πίσω από την κάμερα της έδωσε μια αίσθηση ασφάλειας. Κατά τη διάρκεια της αυτοφωτογράφησης αισθάνεται ότι υποδύεται ρόλους όπως ένας ηθοποιός. Στα αυτοπορτρέτα της δεν είναι αυτή, αλλά χαρακτήρες που έπλασε ή τουλάχιστον έτσι θέλει να νομίζουμε, όπως για παράδειγμα το κορίτσι-γάτα. Κατά βάθος όμως, πιστεύω ότι απλά μας δοκιμάζει. Και, κυρίως, προβάρει τον ρόλο της πριν την πρεμιέρα, που δεν είναι άλλη από την αποκάλυψη, στη ζωή πλέον, του εαυτού που θαυμάζει και δεν τολμά να φανερώσει. Ωστόσο, καθώς οι «πρόβες» συνεχίζονται, έχω την εντύπωση ότι η Πηνελόπη ανακαλύπτει και κάτι άλλο πιο σημαντικό. Τον τρόπο που η τέχνη θεραπεύει. Kάτι που μέχρι τότε γνώριζε χωρίς να το έχει βιώσει συνειδητά. Η φωτογραφία έγινε ο καθρέφτης πίσω από τον οποίο στέκεται ο εαυτός της και της απλώνει το χέρι. Ένα ταξίδι αυτογνωσίας και συμφιλίωσης βρίσκεται σε εξέλιξη και νιώθω τυχερή που κατάφερα να παρακολουθήσω ένα μικρό του κομμάτι.

Η Πηνελόπη είναι από τους πιο ταλαντούχους νέους καλλιτέχνες που έχω γνωρίσει. Η αυτοαναφορικότητά της είναι αυθεντική και συγκλονιστική. Οι φωτογραφίες της μιλούν για εκείνη με ένα τρόπο που οι δικές μου δεν θα μπορούσαν ποτέ να το κάνουν. Και, είμαι σίγουρη, ότι μας επιφυλάσσει πολλά ακόμα...