Τα βιτρό στα παράθυρα των ταφικών διαμερισμάτων του κοιμητηρίου Pere Lachaise στο Παρίσι, επιβεβαιώνουν τι είναι αυτό που λατρεύουν στην πραγματικότητα οι Γάλλοι εδώ και αιώνες. Αυτό που επηρεάζει τον τρόπο ζωής, τη διανόηση, την τέχνη, τη γαλλική κουλτούρα γενικότερα. Άλλοτε περίτεχνα κι άλλοτε λιτά, ανάλογα με την ιδιότητα και την οικονομική κατάσταση των ενοίκων, τα μικρά γυάλινα τεχνουργήματα με παραστάσεις θρησκευτικού και φυσιολατρικού περιεχομένου, μαγνητίζουν το βλέμμα καθώς έρχονται σε αντίθεση με τους γκρίζους τοίχους και το σκοτεινό εσωτερικό των κτισμάτων. Ο σκοπός της ύπαρξης τους ωστόσο, δεν είναι απλά διακοσμητικός. Φανερώνει την ύστατη φροντίδα των ζωντανών προς τους εκλιπόντες. Την εξασφάλιση της συντροφιάς του φωτός καθημερινά και όσο ο ήλιος ανατέλλει στον ορίζοντα, χωρίς την ανάγκη κεριών και καντηλιών. Τα βιτρό περνούν το φως από ένα φίλτρο ομορφιάς, θα λέγαμε, και το προσφέρουν κυριολεκτικά στο σκοτεινό ομοίωμα του κάτω κόσμου που μοιάζει το εσωτερικό του κάθε ταφικού μνημείου. Φωτίζουν, καλλωπίζουν και κυρίως συμβολίζουν. Την ομορφιά της ζωής, την αθανασία του πνεύματος, τη δύναμη και τη μεγαλοπρέπεια της φύσης. Προκαλούν συνειρμούς που οδηγούν στην αναγνώριση ενός παγανιστικού τύπου λατρείας του φωτός και φέρνουν στο νου τον Λουδιβίκο ΙΔ, τον αυτοονομαζόμενο Βασιλιά-Ήλιο, τη διακόσμηση των παλατιών με κρυστάλλινους πολυελαίους και καθρέφτες που ανακλούν και διαχέουν το φως, τη φωταγώγηση του Παρισιού πριν από κάθε άλλη πόλη, την καθιέρωση των θαυμαστών παραστάσεων υαλοτεχνίας στις εκκλησίες της Ευρώπης από τους Γάλλους, τη γέννηση του πνευματικού κινήματος του Διαφωτισμού. Περνώντας τα χρόνια, πολλά άλλαξαν όμως οι Γάλλοι παρέμειναν πιστοί στο φως. Οι ζωγράφοι-αλχημιστές του ιμπρεσιονισμού πάλευαν να μετουσιώσουν τις μπογιές σε φως, περιοχές με εξαιρετική ηλιοφάνεια, όπως η Honfleur στη Νορμανδία, έγιναν πόλος έλξης διάσημων καλλιτεχνών του περασμένου αιώνα, η «Πόλη του φωτός» μετατράπηκε σε κέντρο διανόησης. Ακόμη και στις μέρες μας, οι Γάλλοι δίνουν μεγάλη σημασία στο φως με την κυριολεκτική όσο και τη μεταφορική σημασία του, άλλοτε συνειδητά με σκοπό να τιμήσουν την πολιτισμική τους κληρονομιά και άλλοτε ασυναίσθητα ως μια παράδοση που έχει περάσει στην καθημερινότητά τους. Κάθε μεγάλο γεγονός σφραγίζεται με μια έκρηξη φωτός. Τα κονδύλια για τη φωταγώγηση μνημείων και ιστορικών επετείων είναι μεγάλα. Ακόμη και ο τρόπος που φωτίζεται κάθε τι στο σύγχρονο Παρίσι είναι αξιοπρόσεχτος. Το φως, και όχι η ελευθερία, οι τέχνες, τα γράμματα, η υψηλή ραπτική, το φαγητό ή η καλοπέραση είναι το αντικείμενο της λατρείας των Γάλλων. Και είναι καθολικό. Γιατί έχει τη δύναμη να προσηλυτίζει όποιον βρίσκεται στη χώρα χωρίς καλά καλά να το καταλάβει. Αρκεί να περάσει λίγες ημέρες εκεί περπατώντας στους κατάφωτους δρόμους, απολαμβάνοντας γαλλικά εδέσματα και ποτά στα καφέ, τριγυρνώντας σε μουσεία, παλάτια κι εκκλησίες, χαλαρώνοντας στα ηλιόλουστα πάρκα και τις παραλίες, για να μετατραπεί σε πιστό ακόλουθο του φωτός. Όταν πρόκειται μάλιστα για φωτογράφο, τα συμπτώματα της νέας πίστης είναι άμεσα αναγνωρίσιμα. Γιατί πώς να απαντήσει κανείς σε όσα του έχει τόσο έντονα προκαλέσει το φως, αν όχι με φως;