Στους δεκαεπτά του Π.Θ.

Τα ΔΕΝ φυτρώνουν ξαφνικά. Τα ονειρεύεσαι σαν κάτι μακρινό κι άπιαστο κι ένα πρωί ξυπνάς και τα βλέπεις να λιάζονται όμορφα και δυνατά, με ρίζες απίστευτα βαθιές. Είναι δικά μου; αναρωτιέσαι. Κι επειδή δεν υπάρχει κανείς να σου απαντήσει ούτε να τα διεκδικήσει, καταλαβαίνεις πως είναι. Καταλαβαίνεις, βέβαια, και ότι εσύ τα βοήθησες να φυτρώσουν, οργώνοντας και λιπαίνοντας το έδαφος καιρό τώρα, αλλά αυτό συμβαίνει λίγο αργότερα. Το πρώτο που διαπιστώνεις, είναι ότι αναπτύσσουν πρώτα τις ρίζες και μετά τον βλαστό τους. Ίσως αναμένουν τις κατάλληλες συνθήκες για να φανερωθούν. Όπως και να 'χει, είναι εδώ, μπροστά σου, κι αυτό δεν μπορείς να το αμφισβητήσεις πια.

ΔΕΝ έχεις ενοχές
ΔΕΝ απελπίζεσαι
ΔΕΝ παραμυθιάζεσαι
ΔΕΝ ομογενοποιείσαι
ΔΕΝ παύεις να αντιστέκεσαι
ΔΕΝ διαπραγματεύεσαι την αξιοπρέπειά σου

Οι αγρότες υποστηρίζουν ότι κάθε εποχή έχει τις ανάγκες της και απαιτεί τη σωστή επιλογή σποράς. Μου φαίνεται πως τώρα είναι η στιγμή να καλλιεργήσουμε ΔΕΝ. Μη φανταστείτε πως χρειάζονται ιδιαίτερο κόπο και έξοδα. Ένα να σπείρει ο καθένας μας αρκεί. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει ο αέρας. Δείτε. Στο χωράφι μας, κανείς δεν περίμενε πως θα μπορούσε να φυτρώσει κάτι τέτοιο και ήδη ξεπετάχτηκαν δεκαεπτά. Η αρχή έγινε.