Στη Γιάννα

Από όσες φωτογραφίες των αγοριών του "Ξενώνα Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων Αιτούντων Άσυλο, Μακρινίτσας" της ΑΡΣΙΣ έχω τραβήξει, αγαπώ περισσότερο τις δέκα που ακολουθούν. Ίσως τις έχω συνδέσει με τα λόγια της υπεύθυνης κοινωνικής λειτουργού του Ξενώνα - μου εϊχε πεί ότι κάποια από τα παιδιά που απεικονίζονται, γέλασαν για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα. Ίσως, ακόμη, γιατί παρατηρώντας τις κινήσεις που επέλεξαν ποζάροντας, αναγνωρίζω τη χρήση ενός παγκόσμιου κώδικα επικοινωνίας μέσω της γλώσσας του σώματος, από νέους κάθε εθνικότητας.

Το ενδιαφέρον είναι, πως δεν επρόκειτο για μία ακόμη φωτογράφηση, αλλά ένα παιχνίδι με τον φακό, που εντελώς αυθόρμητα ξεκίνησε ένα από τα αγόρια, περνώντας μπροστά μου - ενώ ήμουν καθισμένη στο παρκέ της αίθουσας χορού μετά το τέλος της πρόβας - και κάνοντας μια συγκεκριμένη κίνηση. Η ανταπόκρισή μου, το πάτημα του κουμπιού και η χαρά που έδειξα, έδωσαν το θάρρος στα υπόλοιπα να το μιμηθούν, σε μία ατμόσφαιρα ενθουσιώδους συναγωνισμού.

Σε λίγες μέρες, τα αγόρια πήραν μέρος στο δρώμενο που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία του Αγίου Νικολάου, στο Βόλο, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού και οργανώθηκε από διδάσκοντες και φοιτήτριες του Π.Τ.Π.Ε. του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Χόρεψαν, τραγούδησαν, επικοινώνησαν με τον κόσμο, φωτογραφήθηκαν για άλλη μια φορά. Ωστόσο, κάποια από εκείνα που απαθανατίστηκαν στο "making off" της τελευταίας πρόβας του δρώμενου, δεν βρίσκονταν εκεί. Είχαν ήδη μετακινηθεί για άγνωστο προορισμό.