Σε ευθεία παράταξη στους περισσότερους δρόμους και στις πλατείες, μοναχικές φιγούρες μπροστά σε ταπεινές προσόψεις σπιτιών, στριμωγμένες ανάμεσα σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα, πάντοτε πράσινες, τις μισές εποχές του χρόνου στολισμένες με τους καρπούς τους, οι νεραντζιές στην πόλη του Βόλου οδηγούν τη Νατάσα Καρακατσάνη σε μια φωτογραφική περιπλάνηση. Σαν να έχει αναλάβει τη φροντίδα τους, τις παρακολουθεί και τις φωτογραφίζει κάθε χρόνο, από τις λαμπρές ημέρες της άνοιξης μέχρι τις πρώτες βροχές του χειμώνα. Και με εμφανή προσήλωση και αποφασιστικότητα επιχειρεί να αποκαλύψει τη σημασία της παρουσίας αυτών των δέντρων στο αστικό τοπίο. Μπορεί αρχικά κανείς να υποθέσει πως η φωτογράφησή τους είναι προσχηματική, προπέτασμα στην απεικόνιση της πόλης όπου ζει. Αλλά και πάλι οι νεραντζιές που σημαδεύουν τους δρόμους της πόλης, δεν οδηγούν πουθενά – κανένα άνοιγμα, πουθενά η θάλασσα - η εικόνα της πόλης παραμένει ατελής. Οι νεραντζιές στις φωτογραφίες της Καρακατσάνη έχουν μεταφορική σημασία. Χρειάζεται να πάρουμε μια απόσταση από αυτό που θεωρούμε πως είναι το θέμα αυτής της φωτογραφικής σειράς, να μισοκλείσουμε τα μάτια, να ακολουθήσουμε τα βήματα της φωτογράφου, να συναντήσουμε τη σκέψη της. Κι εκεί κάπου, ανάμεσα στην προφανή παρουσία των πραγμάτων, ίσως προσέξουμε τον τρόπο με τον οποίο φορτίζει την απεικόνιση των καρπών τους, όταν στο τέλος του κύκλου της ζωής τους τα νεράντζια πέφτουν, συσσωρεύονται σε γωνιές, επιπλέουν σε λίμνες νερού, γίνονται σκουπίδια. Στέκεται με φροντίδα από πάνω τους. Προσέχει το φως, τα χρώματα και τις γραμμές που τα πλαισιώνουν, ενσωματώνει τους καρπούς σε εικαστικές συνθέσεις, ως αποχαιρετιστήρια χειρονομία στο διακοσμητικό ρόλο της σύντομης ύπαρξής τους. Αυτό που εντέλει την ενδιαφέρει να φέρει στην επιφάνεια, μοιάζει να είναι ο κύκλος της ζωής τους, η επαναλαμβανόμενη προσφορά ενός καρπού που κανείς δεν χρειάζεται. Ίσως όμως πάλι να μην είναι παρά μια ανάμνηση που ξυπνά η μυρωδιά της νεραντζιάς την άνοιξη, κάθε άνοιξη στους δρόμους της πόλης του Βόλου.

Κωστής Αντωνιάδης

In a straight line on most streets and squares, lonely figures in front of humble house facades, cramped between parked cars, always green, half-yearly decorated with their fruits, the bitter-orange trees in the city of Volos lead Natassa Karakatsani to a photographic wandering. She acts as a caregiver, watching and photographing the trees every year, from the bright days of spring to the first rains of winter. And with obvious commitment and determination, she attempts to reveal the importance of these trees in the urban landscape. One might assume that in this body of work the bitter-orange trees function as markers of the city itself. But again, the trees do not constitute any kind of map indicators - no opening, no view of the sea - the image of the city remains incomplete. The bitter-orange trees in Karakatsani's photographs have a metaphorical meaning. We need to keep a distance from what we think it is the subject matter of this photographic series, to block our eyes, to follow the photographer's footsteps, to meet with her thoughts. And there, in between the obvious, we may notice how she treats the bitter-oranges when at the end of their lifetime they are falling off the trees, accumulating in corners, floating in ponds of water, becoming trash. She observes all the stages with care, using any available component such as the light, the colours, the lines surrounding the fruits, by embedding them into the composition, as a farewell gesture for the decorative role of their brief life. What seems to be her aim is to underscore the circle of life of a useless fruit. Or perhaps, to manifest a memory which awakes by the fragrance of the bitter-orange trees in spring, every spring on the streets of the city of Volos.

Costis Antoniades