Photography fulfilled one of the oldest desires of man: To perpetuate his form as realistically as possible. Through this, his image would remain unaltered, capable of giving feedback to the memories of the relatives and provoking the imagination of strangers. But photography has managed something more in relation to the rest of the performing arts: To captivate and convey a true moment of the life of the depicted person- the moment he stood in front of the lens - forever. More than anywhere, this is notably visible in cemeteries. Pictures of dead peaple - originally positioned to spell oblivion - charge the space around them and affect visitors with their clear reference to a past life. At the same time, the material body of the images, as it interacts with the environment and the unknown visitors over time, becomes a self-contained entity, free from the identity of the figure. So it tells its own story, lives its own life and is subject to the decay of time as a living organism. From 2011, I shoot the second hand photographs of memorials in various cemeteries in Greece and abroad. I come in contact with hundreds of people of passed eras, hundreds of "moments of life" that connect me with the essence of Photography, but also with my own image, helping me to demystify it.

Η Φωτογραφία πραγματοποίησε μια από τις παλαιότερες επιθυμίες του ανθρώπου. Να διαιωνίσει τη μορφή του όσο ρεαλιστικότερα γινόταν. Μέσω αυτής, η εικόνα του θα έμενε αναλλοίωτη, ικανή να ανατροφοδοτεί τις αναμνήσεις των οικείων και να προκαλεί τη φαντασία των ξένων. Πέρα από αυτό όμως, η Φωτογραφία κατάφερε κάτι μοναδικό σε σχέση με τις υπόλοιπες παραστατικές τέχνες. Να αιχμαλωτίζει και να μεταφέρει μια αληθινή στιγμή της ζωής του εικονιζόμενου - τη στιγμή που στάθηκε μπροστά στον φακό - για πάντα. Περισσότερο από οπουδήποτε, αυτό γίνεται αισθητό στα κοιμητήρια. Οι φωτογραφίες των εκλιπόντων – αρχικά τοποθετημένες με σκοπό το ξόρκισμα της λήθης - φορτίζουν τον χώρο γύρω τους και επηρεάζουν τους επισκέπτες με την ξεκάθαρη αναφορά τους στη ζωή. Παράλληλα, το υλικό σώμα των εικόνων, καθώς αλληλεπιδρά με το περιβάλλον και τους άγνωστους θεατές στο πέρασμα του χρόνου, καθίσταται μια αυθύπαρκτη οντότητα, απαλλαγμένη από την ταυτότητα του εικονιζόμενου. Αφηγείται έτσι τη δική του ιστορία, ζει τη δική του ζωή και υπόκειται στη φθορά του χρόνου σαν ζωντανός οργανισμός. Από το 2011 απαθανατίζω φωτογραφίες μνημάτων και οστεοφυλακίων σε κοιμητήρια της Ελλάδας και της Ευρώπης. Έρχομαι σε επαφή με εκατοντάδες πρόσωπα, εκατοντάδες "στιγμές ζωής", οι οποίες με συνδέουν με την ουσία της Φωτογραφίας, ανθρώπους διαφορετικών εποχών και περιοχών, αλλά και με την εικόνα μου, βοηθώντας με, εντέλει, να την απομυθοποιήσω.