For my most recent ongoing project titled "Motherland" I am incorporating all of the above ingredients, form, color, light, personal experience, and questions of identity that facilitates all of my work in the United States. For the last four years, and as the Greek socioeconomic crisis intensified, the dissemination of images of turmoil, despair, desolation and a hopeless future, bombarded popular media platforms. Some of those images cut like a blade to someone like me, who has spent half his life in Athens; and half living in the picturesque hillsides of Pennsylvania, two hours north from Philadelphia. But those images intrigued my curiosity both as a person that shares the same cultural background but mostly as a photographer. Is this what Greece has really become? Once the center of democracy, civilization and the arts, now forces the elderly to stand in lines for a short meal? I believed it and implicitly related but I was also certain that photographically there was more. Nobody could doubt and undermine the power of those images. They represented facts that were direct in choice of subject matter and content, appropriate for a particular platform such as news organizations. But those were a fraction from the plethora of possible images that make up the contemporary Greek society in these undetermined times. There was and still is the need for something more. My decision to avoid the obvious and visually repetitive that concentrates on disastrous facts was strengthened by this circumstance.

In general terms, my approach when I photograph is un-fabricated and as a rule I tend to photograph in my back yard. To reflect my intricate experiences and feelings on the two-dimensional surface of the photograph, and attempt to interpret reality in open-ended terms is of utterly importance. With the myriad of images seen in media publications and circulating my memory, I strived to depict the ephemeral and ordinary that encompasses and reflects the current socioeconomic crisis, with undercurrent tendencies of hope, humor, and pride, dignity, all layered qualities inherently formed within the Greek culture. Under the golden light that plummet the Athenian plateau and beyond, I immersed myself in experiencing a transformed society I once was an integral part of. The streets I walked during my youth, familiar, and at times uncertain. The experience of the diverse environs fluctuated between harmony and tension but naturally resulted in a sense of assimilation, of belonging, of home. It would be futile to undermine the current situation people’s struggle that have fallen victims to a corrupt system. It would also be discriminatory to depict a situation in a particular way in order to serve specific needs.

Like the recovery time from a crisis, my visual journey will be in accord and protracted. Most photographic projects are personal but for me, this is as personal as it gets, it hits home and it’s the foundation of my structure, an integral part of who I am. Call it biased; maybe it is.

Στο πρόσφατο και εν εξελίξει προσωπικό μου project με τίτλο "Motherland", επιχειρώ να παρουσιάσω προσωπικές εμπειρίες από την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, απόψεις και ερωτήματα που με βασανίζουν. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, καθώς η οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ελλάδα εντάθηκε, δημοφιλείς πλατφόρμες ενημέρωσης μάς βομβαρδίζουν καθημερινά με εικόνες αναταραχής, απόγνωσης και απελπισίας. Μερικές από αυτές τις εικόνες είναι ιδιαίτερα σκληρές για κάποιον σαν εμένα, που έζησε την μισή του ζωή στην Αθήνα και την αναπολεί με νοσταλγία και αγάπη. Ωστόσο αυτές οι εικόνες με προκαλούν ως άτομο που μοιράζεται το ίδιο πολιτισμικό υπόβαθρο με τους απεικονιζόμενους σε αυτές και, κυρίως, ως φωτογράφο. Αυτή είναι η σημερινή Ελλάδα; Η Αθήνα που ήταν κάποτε το κέντρο της δημοκρατίας, του πολιτισμού και των τεχνών, τώρα αναγκάζει ηλικιωμένους να στέκονται στην ουρά για ένα πρόχειρο γεύμα; Μήπως οι εικόνες που προβάλλονται στα μέσα ενημέρωσης -παρά τη δύναμή τους- παρουσιάζουν ένα μόνο μέρος της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας; Πιστεύω πως ναι, και αυτός είναι ο κύριος λόγος που ενισχύει την απόφασή μου να παρουσιάσω και την άλλη όψη του νομίσματος, αποφεύγοντας προφανείς και επαναλαμβανόμενες εικόνες που επικεντρώνονται σε καταστροφολογικές καταστάσεις. Στόχος μου είναι να απεικονίσω την τρέχουσα κοινωνική κατάσταση εστιάζοντας στην ελπίδα, το χιούμορ, την περηφάνεια και την αξιοπρέπεια που χαρακτηρίζουν τους Έλληνες. Ο τρόπος που έχω επιλέξει να πετύχω κάτι τέτοιο, είναι να αφήσω τον εαυτό μου να βυθιστεί σε μια κοινωνία που κάποτε ήταν μέρος της. Άλλωστε, η βιωματική και αντι-κατασκευαστική προσέγγιση των θεμάτων μου είναι, σε γενικές γραμμές, αυτή που προτιμώ. Ξαναπερπατώντας στους δρόμους που θυμάμαι από τα νεανικά μου χρόνια, νιώθω άλλοτε οικειότητα και άλλοτε αποξένωση. Δεν μπορώ όμως να μη δω την προσπάθεια των ανθρώπων να επιβιώσουν απέναντι σε ένα διεφθαρμένο σύστημα κρατώντας το κεφάλι ψηλά και είναι μάταιο να υπονομεύεται αυτή τους η προσπάθεια μέσα από μία εικονογραφία που εξυπηρετεί συγκεκριμένες ανάγκες και συμφέροντα.

Το οπτικό ταξίδι που ξεκίνησα με το "Motherland" έχει σκοπό να παρακολουθήσει όλο το χρονικό της διαδικασίας εξόδου της Ελλάδας από την κρίση, όσο κι αν κρατήσει αυτό. Κάθε project μου είναι προσωπικό, αλλά το συγκεκριμένο είναι πιο προσωπικό από όλα. Συνδέομαι μαζί του συναισθηματικά, καθώς η Ελλάδα αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό μέρος της ταυτότητάς μου. Κάποιοι μπορεί να το περιγράψουν ως μεροληπτικό- ίσως και εν μέρει να είναι- αλλά, όπως και πολλοί από τους Έλληνες συνεργάτες μου, δεν μπορώ να σταματήσω να ψάχνω την ταυτότητά μου και ένα σκοπό στις πλαγιές της Πενσυλβάνια. Ίσως πάλι να αναζητώ κι ένα λόγο για να επιστρέψω στην Ελλάδα το Δεκέμβριο...